รู้สึกผิดมาก... ที่บ้านอยากให้อยู่เชียงใหม่ดูแลยาย แต่โอกาสเติบโตในสายงานมันอยู่ที่กรุงเทพฯ ควรจัดการกับความรู้สึกและคุยกับครอบครัวยังไงดี?

ตอนนี้เครียดมากเลยค่ะ ที่บ้านคาดหวังอยากให้อยู่เชียงใหม่เพราะคุณยายเริ่มต้องการคนดูแล แต่เรารู้สึกว่าถ้าอยากโตในสายอาชีพนี้จริงๆ ยังไงก็ต้องไปกรุงเทพฯ ทุกวันนี้เราพยายามบินกลับไปเยี่ยมทุกๆ สองเดือนนะคะ แต่ในใจคือรู้สึกผิดตลอดเวลา แม่ก็ชอบพูดไซโคว่า 'ยังไงครอบครัวก็ต้องมาก่อน' ส่วนแฟนเราก็บอกว่า 'งานมันเปลี่ยนได้ตลอด แต่ทักษะและความก้าวหน้ามันจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต' เคยลองคุยกับบริษัทเพื่อขอทำแบบ Hybrid แล้วลดรอบการกลับบ้านดู แต่บางทีญาติๆ ก็ยังส่งข้อความแนวจิกกัดทวงบุญคุณมาทาง LINE อยู่ดี ไม่อยากดูเป็นคนเห็นแก่ตัวเลยค่ะ แต่เราก็อยากสร้างอนาคตและพึ่งพาตัวเองให้ได้เหมือนกัน มีใครเคยผ่านจุดนี้ไหมคะ? คุยกับที่บ้านยังไงให้เขาเข้าใจว่าการไปทำงานกรุงเทพฯ ไม่ใช่การทอดทิ้ง มีประโยคหรือคำพูดดีๆ ไหมคะที่ใช้คุยกับผู้ใหญ่แล้วละมุนละม่อมที่สุด สำหรับผู้ใหญ่ที่มองว่าการย้ายถิ่นฐานเท่ากับการเนรคุณ