ตั้งแต่แม่เสียเมื่อปีที่แล้ว เลยต้องหัดทำกับข้าวกินเอง มีใครรู้สึกเหมือนกันไหมคะว่าการทำอาหารมันช่วยเยียวยาจิตใจในวันที่ถังแตกได้จริงๆ

หลังจากที่แม่เสียไปเมื่อปีที่แล้ว ฉันก็ต้องไฟต์บังคับหัดทำอาหารกินเองค่ะ จากที่เมื่อก่อนพึ่งแต่มาม่ากับสตรีทฟู้ดข้างทาง ก็ค่อยๆ ขยับมาลองทำข้าวมันไก่ ต้มยำ ผัดผักกินเอง... กลายเป็นว่าตอนนี้การเข้าครัวเหมือนได้บำบัดจิตใจไปเลยค่ะ มันทำให้หายคิดถึงบ้านได้ดีมากๆ ช่วงนี้ทำงานกะดึกด้วย แถมยังรับงานตัดต่อฟรีแลนซ์อีก อาหารแต่ละมื้อเลยต้องเน้นง่ายๆ และประหยัดไว้ก่อน ตอนนี้เลยใช้วิธีทำ Meal Prep (เตรียมอาหารล่วงหน้า) ทุกวันอาทิตย์ ช่วยเซฟทั้งเงินเซฟทั้งเวลาไปได้เยอะเลยค่ะ จนเพื่อนๆ แซวกันใหญ่ว่า 'กลายเป็นเชฟไปแล้วเหรอ' แต่จริงๆ คือแค่พยายามเซฟเงินไม่สั่งเดลิเวอรีเฉยๆ ค่ะ 5ันหลังๆ มานี้เลยจัดปาร์ตี้ Potluck ชวนเพื่อนร่วมงานมาแชร์ของกินกันทุกเดือน กลายเป็นได้สังคมเล็กๆ กลุ่มใหม่เฉยเลย มีใครเป็นเหมือนกันไหมคะ? แบบว่าช่วงที่ชีวิตกำลังแย่ เงินก็ไม่ค่อยมี แต่การทำอาหารกลับช่วยเยียวยาจิตใจเราได้ดีมากๆ เลย